Wat is werving op basis van no-cure-no-pay?
Werving op basis van no-cure-no-pay is een vergoedingsmodel waarbij een bureau alleen wordt betaald als de klant een van de kandidaten aanneemt. Geen plaatsing, geen vergoeding. Het bureau draagt de volledige kosten van de zoekopdracht en wordt betaald op basis van het resultaat.
Het is de standaard voor de meeste vaste aanstellingen in België, en de reden daarvoor is vanuit het perspectief van de klant duidelijk: er is geen financieel risico bij de start. De gevolgen van die structuur maken het echter interessant.
Wat krijgt u eigenlijk voor een no-cure-no-pay-vergoeding?
Toegang tot een zoekopdracht, geen toewijding aan één. Omdat de betaling afhangt van wie als eerste een kandidaat plaatst, richt een no-cure-no-pay-bureau zijn inspanningen op de rollen die het met de grootste waarschijnlijkheid kan winnen. Een rol met een goede briefing, een realistisch salaris en snelle feedback krijgt aandacht. Een rol die concurreert met vier andere bureaus en een traag sollicitatieproces heeft, krijgt een eerste ronde en daarna verschuift de aandacht naar elders.
Dat is geen kwade trouw, het is een rekensom. Een no-cure-no-pay-bureau beheert een portfolio van rollen met een vaste hoeveelheid tijd voor recruiters. De klant koopt niet zozeer een zoekopdracht, maar concurreert erom.
Wat is het verschil tussen een 'contingency' werving en een 'retained' search?
Het verschil zit in wie het risico draagt en wat dat betekent voor de aanpak. Bij een 'retained' search betaalt de opdrachtgever een deel van de vergoeding vooraf, meestal in fasen die gekoppeld zijn aan de oplevering van een longlist, een shortlist en een uiteindelijke plaatsing. Het bureau wordt betaald ongeacht of er een aanname plaatsvindt en werkt exclusief aan de vacature.
De afruil is simpel. 'Contingency' betekent: geen kosten tot er een kandidaat is aangenomen, maar ook geen garantie op inzet. 'Retained' betekent: gegarandeerde kosten en gegarandeerde inzet, plus exclusiviteit. Daarom wordt dit model gebruikt voor vertrouwelijke, leidinggevende en schaarse functies waarbij een brede zoektocht toch niet zou werken. Een lastige vacature op basis van 'contingency' loopt vaak geruisloos vast, meestal zonder dat iemand te horen krijgt dat de prioriteit is verlegd.
Wanneer is het 'contingency' model niet langer de juiste keuze?
Wanneer de zoekopdracht werk vereist dat alleen loont als het wordt afgerond. Het in kaart brengen van een nichemarkt, het benaderen van mensen die niet actief zoeken of het vertrouwelijk vervangen van een medewerker vergt aanhoudende inspanning zonder garantie op een plaatsing. Een vergoedingsmodel dat geen vergoeding biedt voor die inspanning, is daarvoor niet geschikt.
Het praktische signaal is herhaling. Als een vacature al maanden openstaat bij meerdere bureaus, verandert het toevoegen van een zesde 'contingency' bureau niets, omdat elk nieuw bureau begint met het benaderen van dezelfde makkelijk vindbare kandidaten als de vorige. Dat is het moment waarop niet de markt, maar het model de beperkende factor is. Sparagus hanteert beide werkwijzen, afhankelijk van de rol, voor al haar vaste, freelance en executive recruitment opdrachten.
